Gerçek demokrasiyi gönülden sevenler için Cumhuriyet Bayramı kutlu olsun!

İtalya’da 1997 yılının Ekim ayı sonuna doğru, erken emekliye ayrılmadan önce, “Venedik Üniversitesi Doğu Dilleri Bölümü”nün, benim gibi şakacı, kapıcısı sordu:

-Hocam, emekliye ayrılınca ne yapmayı düşünüyorsun?

Yanlış aklımda kalmadıysa, bir şarkının (Ah Bir Zengin Olsam, söz: Y. Taşer, müzik: J. Buck, yorum: Tanju Okan) müziğine benzetip, sanki “Aldım sazı elime …!” dercesine, verdiğim karşılık şu oldu:

-Ben bir parti kursam, adını da “Namuslu Parti” koysam, benim gibi namusluları o partiye alsam, oy istemeye çıksam, sence, benim partiye oy veren olur mu ki?

Aldı sazı eline, bu kez, kapıcı:

-Sen bir parti kursan, adını da “Namuslu Parti” koysan, senin gibi namusluları o partiye alsan, oy istemeye çıksan, bence, senin partiye, bir tek oy bile veren çıkmaz, hocam, çünkü “Bu adam kendine çalmadığı ve çalmayacağı için, bizim için de çalmaz!” derler.

Ben yineledim, elimde olmayan, çalmasını da bilmediğim sazla:

-Ben bir parti kursam, bu kez, adını değiştirip “Namussuz Parti” koysam, namussuzları da o partiye alsam, oy istemeye çıksam, sence, benim partiye oy veren olur mu ki?

Yine aldı sazı eline kapıcı:

-Bak, işte, o zaman, oylar, çığ gibi gelir hocam, “Devletin malı deniz, onu yemeyen/çalmayan domuz!” anlayışından yola çıkan, ağızlarından “namus, doğruluk …” sözü düşmeyen, aylakların, asalakların hepsi senin partiye, akın akın, koşar, çöreklenir, “devletin ve yemekle bitmek tükenmez” sandığı, gerçekte, “bütün ulusun olan”, yeryüzündeki her şey gibi, “bir gün bitecek olan” o malların da sonunun gelmekte olduğunu, geleceğini görünce telaşa kapılır, “Bir gün bizden yaptıklarımızın hesabını sorabilirler …!” kaygısıyla, ilk iş olarak, bir an önce, demokrasiyi rafa kaldırmaya, kendi diktatörlüklerini kurmaya çalışırlar. Bunun da olası olmadığını ya da kurmayı düşündükleri veya her ne biçimde olursa olsun kuracakları diktatörlüğün de geçmişteki bütün diktatörlükler gibi, bir gün sonunun geleceğini öngörerek, ellerinden geldiğince, yurtdışına, genellikle, küçük ülkelerin, büyük haltlar yiyen, yoksul ülkelerden, yoksulların emeklerinden, alın terinden kaçırılan kara paraları aklayan, bankalarına çaldıkları paraları aktarırlar, sonra ilk fırsatta, kapağı yurtdışına atmaya, soluğu yurtdışında almaya, yargı önüne çıkarılmaktan kurtulmaya çalışırlar… Bunun doğru olup olmadığını anlamak için, şöyle yeryüzündeki yaklaşık yüzyıllık bir geçmişe bakmak yeter de artar bile…

Bir kapıcıdan, onlarca yıllardır, bütün güçlüklere, bütün karalamalara karşın, gene de bence, yolsuzluklara, mafyaya karşı en güç uğraşı vermekte olan ve bunda oldukça başarılı da olan bir ülkenin, İtalya’nın, bir kapıcısından bu sözleri duymak, inanın, beni şaşırttı.

İşi biraz daha şakaya vurup:

-Gelin, siz de şu kapıcılığı bırakıp erken emekliye ayrılın! Birlikte şu sözünü ettiğim partilerden birini kuralım! dedim. Kapıcı:

-Aman, hocam, şurada, kapıcı olarak da olsa, alın teriyle, kazandığım, azıcık parayı, ağız tadıyla, çocuğumla çoluğumla yemek istiyorum. Sizin de öyle olduğunuzu biliyorum. Ben kapıcılığımı sürdüreyim, siz de emekli olduktan sonra bile, yazıp çizmelerinizi sürdürün! Parti nire, politika nire, bize nire? deyip bitirdi sözlerini.

Parti Reklamları:

1- ………. partisi: En büyük hıyarı partimiz mebus seçtiriyor!

2- Adayımız, kaçakçı olmaz, yüzde alıp vermez, dolandırmaz. Partiden partiye geçmez. Güvencelidir.

3- Biz demokrasiden yararlanıp, her haltı yiyebilecek olanı seçtiriyoruz!

   

Tanrı tek

Evren tek

Ay tek

Gün tek

Yeryüzü tek

Yeryüzünde ben tek, sen tek

Oluruz sevgiyle ikimiz de bir tek

1. Bölüm:
Bir atasözümüz “Yalnızlık Tanrı’ya yaraşır!” der. Ancak, Tanrı da, yalnızlıktan bıkıp evreni yaratmış olmalı.

Ne var ki evren sürekli genişlediği, denetiminde durmadığı için, melekleri de yaratmayı düşünmüş. Herbirisi için birer kalıp yapmış. Onları yarattıktan sonra kalıpları da atıvermiş. Melekleri, evrenin değişik yerlerine iletilerini, buyruklarını, yumuşlarını duyurmaları için postacı olarak kullanmış.

2. Bölüm:
Bununla birlikte, Tanrı, meleklerin hep aynı olduklarını, hiç değişmediklerini görünce, onlardan değişik birşeyler yaratmayı düşünmüş ve Adem’i yaratmış.
Bir yapıtta (*) okuduğumuza göre, Adem, Tanrı’nın bahçesine bekçi olmuş.

3. Bölüm:
Ne denli güzel olursa olsun, yalnızlık Adem’in de hoşuna gitmemiş. Tanrı’dan kendisine bir eş yaratmasını istemiş.

4. Bölüm:
Tanrı da Adem’in böğründeki kaburgalardan birini çıkarıp Havva’yı yaratmış. Dolayısıyla Adem’in böğründen çıkarılan kaburganın yerini Adem’e sürekli batıp duracak bir çalı dikeni yani Havva almış.Bunun böyle olduğunu kutsal kitaplar yazıp söylüyor. Oysa, yapılan son bilimsel araştırmalara göre, Havva, kimce olduğu bilinmese de, Adem’den yirmidörtbin yıl önce yaratılmış.Ayrıca, hep aynı kaynağa göre (*), bizim bildiğimiz Havva anamız o yaratılan ilk Havva değilmiş.Üçüncüsü imiş.Ne olursa olsun, Tanrı, Havva’yı yarattıktan sonra, Adem’i çağırmış:

– Al şunu oğlum! demiş.

Adem :

– O kim? diye sormuş.

Tanrı.

– Havva! Sana yoldaş olacak.

Adem:

– Nerden çıktı?

Tanrı:

– Yaratıcının sana bağışladığı Havva’nın nereden geldiği sorulmaz! Üzümünü ye, bağını sorma!

Bir gün Adem Tanrı’ya bakın ne demiş:

– Baba, Havva televizyon istiyor.

Tanrı:

– Ben şimdi televizyonu nerden bulayım? Daha televizyon ortaya çıkmadı ki! Gelecekte olacakları şimdi işe karıştırmayalım.

5. Bölüm:
Bu yeni eşinden memnun olan Adem, uslu durur. İkisi birlikte gezip  cennetin tadını çıkarırlar.
Bu arada, melekler, gizlice, kendilerinden değişik bu yaratıkların yaptıklarını sürekli izlerler.

6. Bölüm:
Adem’le Havva cennette gezerken, bir gün, Havva Adem’e şöyle der:
– Adem, canım. şimdi gözlerini yum, ağzını aç. Sana, hiç yemediğin, olağanüstü, bir şey yedirmek istiyorum.
Adem:
– Oldu, sevgilim, gözlerimi yumuyorum. Hiç değilse ne olduğunu söyleyemez misin?
Havva:
– Cennet  meyvesidir. Elmadır, Adem, elma. Niğde elması, sevgilim. Haydi ye! Adem güçlükle elmayı midesine indirdikten sonra sorar:

– Ama, sevgilim, bu pek de Niğde elmasına benzemiyor. Nerdeyse boğazımı yırtacaktı.

– Doğru, Adem, doğru. Niğde elması değildi. Sana ayvayı yedirdim, ayvayı! Ayvayı yedin Adem ayvayı.

7. Bölüm:
Ayvanın etkisiyle, Adem’le Havva, ikisini gizlice sürekli izleyen ve  evrenin ilk rontgencileri (Kemerhisar konuşmasıyla “kapı taslayıcıları”) sayılabilecek meleklerin gözleri önünde, çok ilginç günahı işlerler. İkisinin yaptığı bu işi de görünce artık dayanamazlar, Tanrı’ya yakınmaya giderler:
– Sen, bizi Adem’le Havva’dan önce yarattın. Ama onlarda olan pek çok şey bizde yok.
Tanrı:
– Sizden değişk neleri var ki?

Melekler:
-Biz, melekler, hepimiz, ekmek tahtası gibi dümdüzüz. Oysa Adem’le Havva, Kapadokya gibi, engebeli bir alanı andırıyorlar. Vadileri, peri bacaları var. Sonra Adem’in önünde sarkan bir şeyi, onun altında da topa benzer iki yuvarlak var. Bunlar bizde yok. Adem istediği zaman yumurtalarını bile ısıtıyor. Oysa biz bırak yumurta ısıtmayı, yumurtamız var bile diyemiyoruz.

Tanrı:

– Adem’i yarattığımda biraz çamur artımştı da onu nereye atacağımı bilemedim. Önüne yapıştırıverdim. Adem’in o şeyine iki kişinin bir tek umudu, Havva’nınkine de ölümcül, yalan dünyanın tatlı meyvesi denir.

Melekler:

– Dahası var. Adem’in önündeki  arasıra oynuyor, uzalıp kısalıyor, özellikle Havva’yı görünce.

Onlar böyle şeyleri olduğu için birlikte şey yapıyorlar ama bizim şeylerimiz olmadığı için hiçbir şey yapamıyoruz. İkisi, şey yaparken ne sesler çıkarıyorlar ne sesler. Biz bunların hiçbirini hiçbir zaman yapmadık, yapamıyoruz da. Haksızlık bu. Eşitlik yok. Olmaz öyle şey.

Tanrı:

– Ama sizler, sevgili melekler, ateşten yapıldınız, ölümsüzsünüz, evrenin her yerini gidip gezebilirsiniz. Oysa Adem’le Havva çamurdandır, ölümlüdür. Hiçbir yere gidemezler.Bahçede, cennette yaşamak zorundalar. Başka ne yapabilirler ki?

Melekler:

– Öyle de olsa, biz bizimle onlara yapılanı kabul etmiyoruz. Ya onları burdan alır başka bir yere,  örneğin yeryüzüne gönderirsin, böylece gözlerimizin önünde bulunmazlar ya da biz çekip gideriz, sen de postacı meleksiz kalırsın. Sürekli genişleyen ve gittikçe denetiminden çıkan evrene buyruklarını bildirmek için başının çaresine bakarsın!

8. Bölüm:
İş bu noktaya gelince, iki ateş, yani önce yarattığı meleklerle sonra yarattığı Adem’le Havva arasında kalan, Tanrı, iyi bir yaratıcı ya da iyi bir baba olarak, çözümü bulur, Adem’le Havva’yı, birazcık kendi bahçesini (ya da cennetini) andıran yeryüzüne göndermeye karar verir. Onları yanına çağırıp şöyle der:
– Beni dinleyin, sevgili çocuklarım, burda işler sarpa saracağa benziyor, özellikle Havva’nın Adem’e yedirdiği ayva yüzünden. Sizi yeryüzüne göndermek zorundayım. Orası da burdaki bahçeye benzer. Ancak burda her şeyi hazır buluyordunuz. Oysa orayı yaşanabilir duruma getirebilmek için, sıkı çalışmak, çok emek vermek zorunda kalacaksınız. Bunu yalnız başınıza gerçekleştirmeniz güç olacak. Çocuklarınız, torunlarınız da olacak. Çoğalacaksınız. Onlar da size yardım edecekler.
Sonraa, yarattığım evren sürekli genişlediğinden, bir noktada sizinle bağlantı kurmak çok güçleşecek. Çanak anteni, faksı, cep telefonunu buluncaya dek, isterseniz, bir iki dağın başına çıkıp bana ileti yollayın ama hemen karşılık vermemi beklemeyin. Zamanım da olmayabilir. Çok sıkışık durumda kaldığınızda, ara sıra, iletilerimle sizlere meleklerle karşılık yollayacağım.
Bu sözlerden sonra Tanrı, Adem’le Havva’yı yanına çağırıp kulaklarına şu sözleri fısıldar:

– Aman melekler duymasın! Sizi çök özleyeceğim. Ancak, ölümden sonra, çamurdan yapılma vücutlarınız yeryüzünde kalsa da, ruhlarınız bana geri gelecek.

Gidin sağlıcakla, sevgili çocuklarım, gidin!

9. Bölüm:
İşte böyle! Havva’nın Adem’e yedirdiği ayva, özellikle, şeyleri olmayan, röntgenci meleklerin kıskançlıkları, yüzünden, Adem’le Havva’nın yeryüzü serüveni başlamış. Artık, ikisini, bir daha, Tanrı’nın cennetinde, ayak altında, dolaşır görmeyecekleri için çok mutlu olan melekler, onları seve seve yeryüzüne getirip atıp gitmişler.