Kırk elli yıl kadar önce Kemerhisar’lı yaşlıca bir kadın eşeğini yitirmiş. Bulamamış. Durumu anlatmak için o sıralarda Niğde’de askerliğini yapan oğluna gitmiş. Giderken de oğlunun komutanına bir sepet üzüm götürmüş.

Komutan almış yanına yaşlı kadını. Ne istediğini sormuş. O da oğlunu görmek istediğini anlatmış.

Komutan bir eri, oğlunu çağırıp gelmesi için göndermiş. Bu arada kadın elindeki üzüm sepetini vermiş ona.

Komutan:
-Yok ana, demiş, gerek yok. Ben üzüm filan istemem.
-Al oğlum, çekinme al. Sana getirdim. Ye. Yazın bizde üzümü nasıl olsa it de yer kurt da. Onun için hiç çekinme al…

Komutan bu sözler karşısında şaşkın şaşkın bakarken içeri kadının oğlu girmiş. Bir de komutan ne görsün!
Karşısında, kadının oğlu diye gelen, kendisine sekiz ayda sağı solu öğretemediği Mustafa adlı birisi değil mi?

O bakınıp dururken, yaşlı kadın oğluna:
-Oğlum, Mustafa, sana eşşek demeye geldim… demiş.

Duruma bakan komutan ne desin?
-Böyle anadan ancak böyle Mustafa doğar… Haydi gidin. Ne haltınız varsa görün… diye salmış ikisini de.