Uykudan uzak gecenin ardından
yeniden doğuyor güneş
karanlığa hiç aldırmadan,
sıcak bir gülüşe benziyor
yüzeme konan ilk ışıklar.

Pazar sabahının tenhalığı içinde
sokaklar.
eski dostlar gibi
yan yana duran evler, suskundu gölgem kadar.

Bir çınarın gövdesi,
alıyor zamanı geri.
Uzaktan ses versem
duyar mı o çocuk beni?
çıkmamışken doğduğu yerden
hayalleri
oyuncak bir bebeğin
gözlerinde gizli.

Sinince her şeye sessizlik
eksilmesin diye
yıldızları saydı geceleri.
Geçmişte bıraktığım o günleri
neden özlüyorum, anlıyorum şimdi.

Filiz HOTUN