Kemerhisar’ın tatlı delilerinden birisinin en belirgin özelliklerinden biri de “para karşılığında belli bir süre ölme”siydi.
…
Huyunu bildiğimiz için, arasıra, kendisine bu işi yaptırırdık.
…
Parayı alır, yere uzanır, kımıldamadan dururdu.
…
Soluk alıp verdiğini bile sezemezdik. Gerçekten ölüp ölmediğini anlamak için iğne bile batırsak hiç aldırmazdı.
…
Bir gün kendisine beş kuruş verip ölmesini istedik. Aldı beş kuruşu. Cebine koydu. Uzandı yere. Biz gene iğneyle yokladık ölüp ölmediğini anlamak için. Her zamanki gibi ölmüştü.
…
Ancak, çabuk dirilince:
-Böyle olmadı! Niye çabuk kalktın? diye sorduğumuzda şu karşılığı verdi:
-Arkadaş, beş kuruşa bu kadar ölünür. Ver biraz daha çok para, ben de daha çok öleyim!
…
Gerçekten de parayı arttırdıkça, ölüm süresi de uzuyordu.
…
(Asım Tanış. İtalya’dan Eğitici Fıkralar, İlginç Anılar. İstanbul. 1991.)
…
