Bakın, büyük ve çok değerli bir araştırmacı Max  Müller (1813-1900) ne diyor:

Türkçe bir dilbilgisi kitabını okumak, bu dili öğrenmek amacında olmayanlar için bile bir zevktir.

Türk dilbilgisi kurallarının belirtilmesindeki ustalık, ad ile eylem çekimi düzenindeki düzenlilik, dilin tüm yapısındaki saydamlık, kolayca anlaşılabilme yeteneği, insan zekasının dil aracılığıyla beliren üstün gücünü kavrayabilenlerde hayranlık uyandırır…

Araç olarak, Türk dilindeki duygu ve düşüncenin en ince ayırtlarını belirtebilme, ses ve biçim öğelerini baştan sona dek düzenli ve uygulu olan bir düzene göre birbirleriyle bağdaştırıp dizileme gücü, insan zekasının dilde gerçekleşen bir başarısı olarak belirir.

a. Birçok dillerde bu gibi olaylar gözden perdelenmiştir.

b. Onlar çözülmez kayalar gibi karşımızda durur.

c. Ancak dilcinin mikroskopuyla, dil yapısındaki organik öğeler ortaya çıkarılır.

Türk dilinde ise, her şey saydamdır, apaçıktır.

Dilin iç ve dış yapısı, billur bir arı kovanı yapısını seyrediyormuşuz gibi ortadadır.

Türk dili, seçkin bir bilginler kurulunun uzun bir çalışma ve oylaşmasıyla yapılmış sayılabilecek düzgünlüktedir.

Ne var ki, hiçbir kurul, Tataristan bozkırlarında kendi kendilerine yaşayan bu insanların, doğuştan edinilen ve yeryüzündeki benzerlerinden hiç aşağı olmayan dil duygusu kuralları ya da içgüdüyle ortaya koydukları bu dil gibi güzel bir dil yaratamazdı.

(M. Hengirmen, Türkçe Dilbilgisi, Ankara, 1995, s.36; (Jean Deny, Türk Dili Grameri, Osmanlı Lehçesi, İstanbul, 1941, s.25)

(Asım Tanış’ın eki: Dolayısıyla, Max Müller Türk dilini sevdiği için uzun süre yaşamıştır!)